Wonen & Werken USA

Goodbye America

Inmiddels zitten we al drie weken in Singapore. Wegens alle drukte en maanden van reizen ben ik helemaal niet toe gekomen aan het schrijven van updates. We blikken terug op een periode van afscheid nemen in Amerika. 

Februari
Mijn vorige blog, klik hier om het te lezen, eindigde met de voorbereidingen op het afscheid nemen. Het eerste nam ik afscheid op het werk. Onverwachts was het niet. Ik had immers bij de sollicitatie al aangegeven dat ik een keer weer moest vertrekken. Uiteindelijk koos ik een datum die een week eerder was dan gepland. Hals over kop moesten er sollicitatierondes plaatsvinden zodat ik de nieuwe persoon nog in kon werken. Tja, zo gaat dat bij ons op het werk… Gelukkig vonden we een goede kandidaat en moest ik haar de laatste twee weken inwerken.

Los van het feit dat iemand nieuws inwerken altijd vermoeiend is, zoog het deze keer echt alle energie bij mij weg. Ik wilde helemaal niet iemand inwerken. Het was mijn baan, de baan die ik super leuk vond. Het was best moeilijk deze door te geven aan een vreemde. Daarnaast was er de stress van afscheid nemen, wachten op visums van Singapore en problemen in de familie waar ik niet bij kon zijn. Februari was voor mij een best zware maand.
Op mijn laatste dag werd er een leuke lunch georganiseerd op het werk. Bijna iedereen eet dan samen en er werd volop gezellig gekletst. Het einde van een mooi hoofdstuk. Later ben ik overigens nog een paar keer terug op bezoek geweest om wat bij te kletsen. We verlieten Amerika niet meteen maar het was praktischer om niet meer te werken i.v.m. alle dingen regelen voor onze verhuizing.

De dag na mijn afscheid op het werk vertrok ik voor een weekje naar Nederland. Jep, precies die week van de Siberische kou! Het was heerlijk om iedereen weer te zien en tijd met familie door te brengen. Die week zorgde er ook voor dat de zorgen wat minder werden en ik met een nieuwe blik dingen kon gaan regelen voor Singapore.

Maart
Willem en ik hadden al een tijdje geleden besloten dat, mocht Willem eerder klaar zijn met afstuderen, we graag wat meer van Amerika wilden gaan ontdekken. Een laatste roadtrip. Toen eenmaal de datum bekend was waarop hij zou afstuderen, bleek dat dat we maximaal 6 weken zouden hebben om te kunnen reizen. Mits alles goed ging natuurlijk.

In die 2,5 week heeft Willem ontzettend hard gewerkt om alles op orde te krijgen. Ook ik heb niet stil gezeten: Al onze spullen moesten verder uitgezocht worden en ook had ik een aantal meubels weten te verkopen aan collega’s. Ook moest er langzaam ingepakt gaan worden voor onze roadtrip en moest er van alles geregeld worden voor ons afscheidsfeestje (wat overigens erg leuk was ondanks dat ik daar enorm tegenop keek).

In de tussentijd kwamen we via onze huurbaas in contact met de nieuwe huurders. Ze hadden gehoord dat wij onze meubels verkochten en wilden graag een keertje komen kijken. We stelden voor dat wanneer ze alle meubels over zouden nemen ze de rest (borden, pannen, bestek etc.) erbij zouden krijgen. We spraken een prijsje af en binnen een half uur was het geregeld. Weer een last van onze schouders!

22 Maart was het eindelijk zover. Volgens mij had ik meer buikpijn dan Willem. Na diverse keren zijn afstudeerpresentatie geoefend te hebben, was het nu tijd voor de echte. Met een handje vol andere mensen luisterde ik naar de presentatie van Willem in een klein klaslokaal op Duke. Het ging stukke beter dan tijdens het oefenen. Na een korte vragenronde moesten we allemaal de kamer uit omdat de professoren nog gingen overleggen. Hij was geslaagd, maar moest nog wel een aantal dingen verbeteren. Toch had Willem het lef om te vragen of dat ook tijdens het reizen gedaan mocht worden. Hij wilde natuurlijk geen dag missen. Dat was geen probleem zolang het maar voor de afgesproken datum klaar was. Jeeej!

April
Ondanks dat Willem de eerste weken van de vakantie ‘s avonds en tijdens het rijden flink heeft moeten werken, genoten we toch al snel van onze roadtrip dwars door Amerika. We zouden gaan kamperen maar omdat Willem een betrouwbare internet aansluiten moest hebben waren we gebonden aan hotels. Uiteindelijk wisten we de maximale tijd uit onze vakantie te halen. De 6 weken leken lang maar gingen ongelofelijk snel voorbij!

Lees hier meer over onze cross country roadtrip óf onze trip naar Hawaii

Mei
Voor we het wisten ging onze laatste week in Amerika in. Na onze vakantie hadden we 3 dagen om kleren te wassen en onze koffers te herpakken voor Singapore. Onze fietsen moesten nog verkocht worden en een hoop spul moest nog naar het goede doel gebracht worden. Dat was wel even aanpoten!

Op dag 4 kwam namelijk de familie van Willem naar ons toe voor het afstudeerweekend. De eerste dag van het weekend was er ‘s avonds de Hooding Ceremony. Alle PhD studenten die afstudeerden kregen hun ‘hood’ die omgedaan werd door de professor die door de jaren heen begeleid heeft. Ik bedoel dan ook álle Duke PhD studenten. En de statistiekafdeling was natuurlijk het laatste. Het duurde ongeveer twee uur voordat Willem aan de beurt was. Als afsluiter was er gelukkig een lekker buffet.

De laatste dag van het afstudeerweekend, tevens onze laatste dag in Durham, was er de algemene ceremonie voor alle studenten die van Duke afstudeerden. Dit werd gehouden in het football stadion, buiten in de volle zon. ‘s Ochtends om 9 uur was het al 30 graden dus we zaten al vroeg te bakken en zweten. Gelukkig waren er genoeg water, snacks en waaiertjes te krijgen om jezelf af te koelen. Tijdens deze ceremonie sprak de Duke president, Vincent Price, een student en als kers op de taart Tim Cook, de CEO van Apple. Super leuk om hem een keer te zien!

Na de ceremonie was het tijd om naar het volgende te gaan, de Statistiek ceremonie. Deze was alleen voor statistiekstudenten die hun bachelor, master of PhD haalden. Wederom was er volop eten en drinken en werden al snel de diploma’s uitgedeeld. Omdat de helft van de studenten niet aanwezig was, was de ceremonie veel sneller afgelopen dan we dachten.

Vanuit de ceremonie gingen we terug naar ons appartement om om te kleden en de laatste dingetjes in te pakken voor Singapore. Toen was het tijd. Tijd voor het echte afscheid van Durham. We gingen namelijk direct naar het vliegveld om op vakantie te gaan met zijn allen.
De maanden hiervoor heb ik me momenten erg gepikeerd en down gevoeld. En dan weer blij en vol vertrouwen in de toekomst. Een roller coaster aan emoties.
Maar ondanks dat we wisten dat we weg moesten, deed het afscheid nemen zeer. Zeerder dan ik dacht dat het zou doen. En nu nog steeds. Ik was nog niet klaar met Durham en Durham nog niet met mij. Ja, ik zou er alles aan doen om langer te blijven, maar er was niets aan te doen. Er viel nog zoveel te leren, te doen en zien. Vriendschappen die nog verder ontwikkeld konden worden. Alles kwam ten einde. Misschien maar goed ook dat het op een hoogtepunt eindigde.
Terugkijken doe ik met veel plezier op de afgelopen 4 jaar in Amerika. Zo ontzettend veel geleerd en dingen gedaan die ik nooit had gedaan als ik in Nederland was gebleven. Tuurlijk kwam het met de nodige downs. Maar daar leerden we van en hesen elkaar weer op.

Durham zal voor altijd een speciaal plekje in ons hart hebben.

Durham Bull in downtown

2 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: