New Hampshire: White Mountain National Forest

Hallo Allemaal,

We stonden al weer te popelen om de tweede staat van New England te bezoeken: New Hampshire! We verblijven twee nachten in de bergen. Schijnbaar het mooiste stukje en dé must see van de staat. En ik ga je verklappen: het is een van de mooiste berggebieden die we aan de oostkust gezien hebben! Omdat er niet echt een directe snelweg naar het noorden loopt vanuit Portland, rijden we vooral veel binnenwegen. De wegen zijn gelukkig rustig en het uitzicht werd steeds beter hoe dichter we bij het White Mountain National Forest kwamen.

Bij aankomst bezochten we eerst het visitor center. De ranger legde ons van alles uit en waar we echt moesten stoppen. We kregen een aantal kaarten mee. In totaal hebben we hier twee overnachtingen. Bij aankomst was het zo’n mooi weer dat we direct van start gingen. We wilden geen moment van het zonnetje missen.

Het park is ontzettend groot en is weer onderverdeeld in verschillende state parks: het White Mountain park zelf, Mount Washington State Park, Franconia Notch State Park en het Crawford Notch State Park. De parken zijn verbonden met drie scenic routes: de Kancamagus Highway, route 3 en route 302. Het ligt allemaal in een rondje dus tijdens het rijden hoef je niets te missen!

Zodra je het park inrijdt heb je geen bereik meer op je telefoon en je zult er ook geen benzinestations vinden. Maar daar hadden we rekening mee gehouden. Gelukkig staat alles onderweg goed aangegeven en missen we niets, ook al hadden we de navigatie niet aan staan.

White Mountain National Forest
Het hoogtepunt van dit park is de Kancamagus Highway (vanaf nu Kanc). Deze weg loopt dwars door het park en onderweg zijn er veel bezienswaardigheden te zien. Het duurt ongeveer 45 minuten om de hele route te rijden, maar er is zoveel te zien dat je er wel een hele dag kwijt kunt zijn.

Op de route zijn ontelbare uitzichtpunten en hikes te doen. Wij kozen voor een wandeling van een paar uur, Boulder Loop Trail. Dit rondje geeft meteen mooie uitzichten over het park.

Daarnaast stopten we nog bij een aantal watervallen: Lower Falls, Rocky Gorge en Sabbaday Falls. De Lower Falls zijn vanaf de weg te zien. Hier mag je ook zwemmen en het was er dan ook behoorlijk druk. Om bij de andere watervallen te komen moet je een stukje wandelen maar het is het waard!

Rocky Gorge
Sabbaday Falls

Franconia Notch State Park
Tijdens onze eerste dag hadden we nog wat tijd om The Basin in dit deel van het park te bezoeken. The Basin is een kleine waterval die uitmondt in een klein bassin. Er wordt gezegd dat de waterval 15.000 jaar geleden ontstaan is.

Op de tweede dag bezochten we The Old Man of the Mountain. Aan de zijkant van een rots was een formatie te zien dat leek op een gezicht. In 1805 werd deze rotsformatie voor het eerst beschreven en sinds 1945 is het het staatssymbool van New Hampshire. Helaas viel de formatie, na meerdere reddingsoperaties, in 2013 naar beneden en zijn er nu allen nog maar restanten te zien.

De hoofdattractie van het park is de Flume Gorge. Net zoals in Ithaca heb je hier kloven met watervallen. De eerste dag hadden we hier geen tijd meer voor maar we kwamen er ’s avonds achter dat de Flume de volgende ochtend gesloten was wegens werkzaamheden. Gelukkig openden ze weer in de middag. Ook de voorspelde onweersbuien bleven uit dus we reden er direct naartoe.

De kloof was redelijk breed met hier en daar wat watervallen. En met een man die plastic afval de waterval ingooide alsof het confetti was. Ik stond er de eerste keer bijna bij en realiseerde me het niet echt. Pas toen andere mannen aan de overkant van het water begonnen te schreeuwen tegen hem, had ik zoiets van wat?! Daarna gooide hij nog wat over de reling en heb ik hem aangesproken dat dat niet mag. Hij (en zijn vrouw) deden net of ze geen Engels konden of geen idee hadden waar ik het over had. Een norse ‘oke’ kwam er uit de man en dat was het. Echt niet normaal dat mensen dit doen! De andere mannen hadden inmiddels deze kant van de kloof bereikt en bedankten me dat ik er wat van zij. Ze vonden het ook niet normaal.

Maar goed de kloof zelf was wel mooi, maar viel toch een beetje tegen. We waren waarschijnlijk té verwend in Ithaca met de prachtige kloof die ze daar hebben. Vooral in combinatie met de prijs vond ik het niet de moeite waard.

Crawford Notch State Park
Dit State Park ligt langs route 302. Deze route is echt ongelofelijk mooi. We zijn er wel vier keer doorheen gereden en elke keer zeiden we tegen elkaar ‘wow dit is echt mooi’. Wij vinden het de mooiste route van het park.

We bezochten dit deel van het park de tweede dag. Deze dag zou vanaf 11 uur regenachtig worden met onweer. Ondanks dat er meerdere watervallen zijn, besloten we de waterval met de kortste wandeling te nemen zodat we daarna nog Mount Washington konden bezoeken.

Een half uur durende wandeling bracht ons bij de Ripley Falls, een 30,5 meter hoge waterval.

Mount Washington State Park
In het White Mountain National Park ligt de hoogste berg (1,9 km) van New England, Mount Washington. Maar een deel van de berg ligt in het National Park. De piek en het omringende gedeelte ligt in het Mount Washington State Park. Je kunt er op diverse manieren komen: wandelen, met de trein of met je auto/motor (geen campers of grote trucks).

Wij wilden het park op onze tweede dag in de bergen bezoeken, maar er werd veel regen voorspeld. Na een aantal wandelingen in de ochtend gaven we het een poging en besloten de berg op te gaan rijden. We zagen van veraf al dat de top dan weer wel en dan weer niet in de wolken lag. Je moet ook geluk hebben: De top ligt ongeveer 300 dagen per jaar in de wolken. Daarnaast waait het behoorlijk op de top. Zo houdt de berg het wereldrecord voor hardste wind gemeten op een bemand weerstation met maar liefst 372 km/h.

De top van Mt. Washington ligt in de wolken

Bij de ingang kregen we een heel pakket mee: cd met informatie, auto sticker ‘this car climbed Mt. Washington’ en een certificaat dat ook wij het naar boven gehaald hadden (en we waren er nog niet eens!).
We hadden op internet de regels al gelezen maar namen ze voor de zekerheid nog even door. De cd ging in de speler en wij vertrokken naar de top. Het begin was nog makkelijk, bebost en kon elke willekeurige weg zijn in de bergen. Maar een stuk later werd het steiler, de wegen smaller en de afgrond zat direct naast je auto. Het was een beetje eng: Een slippertje en je ligt beneden, maar het uitzicht was fantastisch!

Eenmaal op de top kwamen de wolken voorbij gevlogen en was het uitzicht er soms wel en soms niet. We liepen kort door het winkeltje en aten een lekkere warme gevulde soep in het restaurant. Het was dan ook fris op de top.

Na een tijdje reden we weer naar beneden. Onderweg luisterden we track 2 van de cd en genoten van het uitzicht wat nu nóg mooier was dan op de heenweg. Echt geweldig!

Na een laatste nachtje in de bergen rijden we richting buurstaat Vermont.

Klik [hier] om het volgende reisverslag te bekijken

2 gedachten over “New Hampshire: White Mountain National Forest

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *